Zanim trafiłem do gabinetu, wiele lat pracowałem w teatrze i filmie. Studia aktorskie we wrocławskiej PWST oraz reżyseria w Szkole Filmowej w Łodzi nauczyły mnie uważnego słuchania historii, również tych, które nie są jeszcze opowiedziane.

Z czasem coraz wyraźniej dostrzegałem, że w niedopowiedzianych miejscach, w śnie, w napięciu, w nagłym poruszeniu, człowiek spotyka coś żywego, co domaga się rozwoju. Psychoterapia stała się dla mnie naturalnym przedłużeniem tej ciekawości. Pracuję z tego miejsca, przez które sam musiałem przejść.

Moja droga nie była liniowa. Przez lata szukałem nie tylko w psychologii, ale też w bezpośrednim doświadczeniu, w różnych kulturach i tradycjach rozumienia psychiki i duchowości. To pozwoliło mi zobaczyć, jak cienka bywa granica między tym, co rozwojowe, a tym, co iluzoryczne.

W gabinecie potrafię być zarówno blisko, jak i konfrontująco obecny. Nie omijam tego, co trudne, pomagam to nazwać i przepracować, bez uciekania w uproszczenia. Pracuję dobrze z osobami, które są przyzwyczajone do brania odpowiedzialności, także wtedy, gdy zaczyna ona przekraczać ich możliwości.

W pracy terapeutycznej najważniejszy jest dla mnie autentyczny kontakt, uważność i szacunek dla odrębności. Tworzę przestrzeń, w której można bezpiecznie dotknąć tego, co trudne, i przekształcać to w coś bardziej własnego.

Zajmuję się objawami, ale nie sprowadzam człowieka wyłącznie do nich, pomagam odnaleźć kierunek, który prowadzi zarówno do ulgi, jak i do wewnętrznego oparcia, pozwalającego stać się swoim własnym autorytetem.

Pracuję zgodnie ze standardami IAAP oraz kodeksem etyki Polskiego Towarzystwa Psychologii Analitycznej.