Psychoterapia
jungowska

Psychologia analityczna, nazywana również psychoterapią jungowską, to nurt psychoterapii stworzony przez Carla Gustava Junga.

Wyrasta z myśli Junga i zakłada, że człowiek nie jest jedynie zbiorem zachowań, przekonań i wspomnień. W każdym z nas istnieje głębsza dynamika, pewien wewnętrzny porządek, który ujawnia się poprzez sny, emocje, intuicję i momenty życiowych napięć.

Jung nazwał tę warstwę nieświadomością, ale nie jest to magazyn treści, lecz żywe, pulsujące pole, które nieustannie próbuje się z nami porozumieć, wpływając na to, jak reagujemy, kochamy, bronimy się i podejmujemy decyzje.

W terapii jungowskiej pracujemy właśnie z tą dynamiką. Nie chodzi o „naprawę", lecz o budowanie „mostów" pomiędzy tym co wiemy o sobie świadomie, a tym co zepchnęliśmy do cienia, a co domaga się zauważenia.

Objawy, konflikty, powtarzające się schematy, obrazy, wspomnienia czy symbole, traktujemy je jak sygnały procesów, które zachodzą pod powierzchnią. Bywa, że trudnych, ale zawsze niosących informację o tym, co domaga się przemiany.

Terapia jungowska nie obiecuje szybkich rozwiązań.

Obiecuje spotkanie, które może zmienić kierunek życia:

• /od reaktywności ku większej wolności,
• /od powtarzalności ku tworzeniu,
• /od pęknięcia ku scaleniu.

Dla wielu osób jest to pierwsza bezpieczna przestrzeń, która sprzyja koncentracji nie tylko na zmianie objawów, ale dojrzewaniu całego systemu wewnętrznego.

Podejście to sprawdza się wszędzie tam, gdzie pojawia się wrażenie, że zewnętrzne życie i wewnętrzne doświadczenie rozchodzą się jak dwa różne nurty.

W kryzysach, w momentach przesilenia i pogubienia, w stanach pustki, przy powracających wzorcach relacyjnych, ale także wtedy, gdy człowiek czuje, że potencjał, który nosi w sobie, nie znajduje jeszcze formy.