“Nie jesteśmy tu po to, by się dopasować, być zrównoważonymi lub dawać przykład innym. Jesteśmy tu po to, by być ekscentryczni, inni, być może dziwni, być może po prostu po to, by dodać naszą małą cząstkę, nasze miłe, niezgrabne, przysadziste „ja", do wielkiej mozaiki bytu. Tak jak zamarzyli bogowie, jesteśmy tu po to, by stawać się coraz bardziej sobą.”
- J. HollisMyślę o psychoterapii jungowskiej jak o kintsugi, sztuce, która nie polega na przywracaniu dawnej formy, lecz na składaniu tego, co pękło,
w nową całość.
To, co zostało rozbite, nie wraca do tego, czym było, pęknięcia nie znikają, ale zaczynają mieć znaczenie. Tak samo jest w psychoterapii analitycznej, nie wracasz do siebie sprzed kryzysu. Stajesz się kimś, kto go uniósł.
Nie musisz od razu decydować o całej drodze. Pierwsze trzy konsultacje - to czas, byś opowiedział, co cię tu sprowadza, byś mógł poczuć atmosferę naszej rozmowy i sprawdzić, czy ta przestrzeń jest dla ciebie. To ja pokazuję ci mój sposób pracy, a ty decydujesz czy chcesz wejść do środka. Jeśli tak, umówimy się na regularną terapię.
Odwołania spotkań wymagają wcześniejszej informacji, to pozwala utrzymać stabilny rytm i szacunek dla naszej współpracy.
Sesje trwają po 50 min i odbywają się systematycznie, minimum raz w tygodniu, o stałej godzinie.
Jedna sesja - 200 zł.
ul. Genewska 15, Warszawa — Saska Kępa albo umów wizytę online.
W podejściu jungowskim istnieje pojęcie temenos, zaczerpnięte z greki, gdzie oznaczało wydzielone miejsce w świątyni, przeznaczone do spotkania z tym, co najważniejsze. W gabinecie nie chodzi o sakralność, lecz o jakość kontaktu: ograniczonego czasem, bezpiecznego, chronionego poufnością i uważnością dwóch osób. To miejsce do podróży do siebie samego.
Przestrzeń, która chroni
proces psychoterapeutyczny
Najważniejszym narzędziem terapii jest relacja. Przymierze terapeutyczne
to zgoda, że przez określony czas idziemy obok siebie, z ciekawością,
uczciwością i gotowością na to, co pojawi się w trakcie procesu.
Zaufanie rodzi się stopniowo, a każdy moment tej relacji może stać się
okazją do zrozumienia własnych wzorców, czasem takich,
które trudno uchwycić w codzienności.
Dbam o spokojne tempo pracy, uważny, poufny dialog i poczucie bezpieczeństwa. Jestem aktywny, ale nienachalny. Zwracam uwagę na to, co pojawia się w słowach i pomiędzy nimi: napięcia, obrazy, ruchy w ciele, powracające motywy. To często sygnały nieświadomości, tej części psychiki, która nie zawsze mówi wprost, ale zawsze mówi szczerze. W pracy korzystam czasem z materiału snów, czasem z symboli, a czasem z tego, co wydarza się w relacji tu i teraz.
Najczęściej przychodzą do mnie osoby, które czują, że ich życie toczy się według scenariusza, który nie jest w pełni ich własny, jakby coś ważnego pozostawało poza kadrem.
01Pracuję z ludźmi w momentach przejścia: w kryzysach rozwojowych, w chwilach ciemniejszego pogubienia, w okresach zmian, które przestawiają wewnętrzne akcenty. Z osobami mierzącymi się z lękiem, pustką, utratą sensu lub doświadczeniami, które pokazują, że dotychczasowe sposoby radzenia sobie przestały wystarczać.
02Pracuję również z osobami, które przeszły doświadczenia graniczne - w tym psychodeliczne. Takie przeżycia często otwierają dostęp do treści, z którymi psychika nie zdążyła się zmierzyć. Psychoterapia jungowska oferuje tu konkretny język i przestrzeń do ich integracji — bez patologizowania i bez upraszczania.
03Terapia jungowska jest z natury procesem długoterminowym. Jej celem jest nie tylko ulga, lecz także odbudowanie wewnętrznego kompasu oraz dojrzewanie osobowości, powoli, konsekwentnie, w rytmie, który jest dla danej osoby bezpieczny i realny.
Regularna obecność, gotowość do pracy i szczerość, wobec tego, co w danym momencie dostępne. To wystarczy.
Nie prowadzę terapii osób niepełnoletnich, osób w czynnym uzależnieniu, osób skierowanych sądownie oraz bliskich moich pacjentów. W sytuacjach wymagających innego typu wsparcia staram się znaleźć odpowiednie kierunki lub specjalistę.
